یادش بخیر اولین باری که این مداحی رو گذاشتم برای وبلاگ ...

یکی از آسیبهای بسیار جدی که چند سالی هست گریبان مراسمات مذهبی رو گرفته، تبدیل شدن مداح به خواننده هست. تبعات این اتفاق توجه بیشتر به آهنگ و ریتم بجای متن و محتواس. واقعاً اشعاری که این روزها شنیده میشه هیچ ارتباطی به وقایع عاشورا نداره و صرفاً یه سری کلمات پشت سر هم با یه وزن ادا میشن و چندتا میوندار هم جو میدن و بالاپایین میپرن و در نهایت میشه مجلس عزاداری. نمیخوام کاملاً رد کنم ولی وقتی در مقام مقایسه برمیام خیلی اختلاف بین اصل فلسفه عزاداری و مراسمات این سالها میبینم. خیلی نمیخواد به زمانهای قدیم و روضه خونای نسلهای قبل برگردیم. شاید اگه یکی دو مثال ملموس بخوایم بزنیم حاج حسین فخری و حاج صادق آهنگران مناسب باشن که تقریبا همه نسلها میشناسنشون. اشعاری که این عزیزان بعنوان مداحی استفاده میکنن با اشعار مداحای جدیدتر قابل قیاس نیست. سلیقه شخصی من اون مدحی هست که در رسای اهل بیت(ع) و یارانشون باشه و وقایع رو به زیان شعر بیان کنه.